Spirytus i wódka

Wódka i Spirytus im są czyściejsze i bez żadnego koloru, tym lepsze z nich nalewki. Wszystkie sposoby używane dotąd, aby wódce odebrać smak i zapach śmierdzący, są bezskuteczne. Pędzenie wódki z wapnem palonym, z kwasem sierczanym lub saletrzanym lub też solnym z manganezem niszczy po części zapach śmierdzący wódki, ale jej przy tym daje obcy zapach i smak i czyni niezdatną do nalewek. Z pomiędzy wszystkich radzonych sposobów, żaden tyle skutku nie czyni jak węgiel drewniany, należycie preparowany i wraz z cokolwiek kwasu siarczanego (oleum vitrioli) aplikowany. Węgle są najlepsze lipowe i wierzbowe a niedostatku tych, mogą służyć i kowalskie, jeszcze raz wypalone w mocno zamkniętym naczyniu, bo w otwartym lub mającym komunikacją z powietrzem węgle by się spaliły i w popiół obróciły. Węgle kowalskie lub inne drewniane wypalają się w garnkach glinianych, nie polewanych, trzech kwartowych. Garnki napełniają się węglami na małe kawałki potłuczonymi, przykrywają się pokrywką pasującą i pala się w ogniu przynajmniej pół godziny. Dlatego potrzeba złożyć z cegieł piecyk podługowato czworokątny, nic nie lepiąc cegieł gliną i tak wysoki, aby w nim garnki mogły być zupełnie węglami przysypane. Na spodzie piecyka kładzie się kilka cegieł na kant wysoko w kształcie rusztu, na którym garnki stoją. W ścianie przedniej u samego dołu zostawia się dziura wielka na 8 cali w kwadrat, aby powietrze nią ciągnące rozżarzało ogień. W takowy piecyk wstawiają się garnki węglami napełnione i przykryte, tak aby pomiędzy dwoma garnkami było miejsca najmniej 5 cali, ażeby można świeżych węgli przyłożyć, gdy się pierwsze spalą. Spodnia część piecyka nad jego rusztem napełnia się wprzód węglami wygaszonymi i na te żarzącymi i znowu wygaszonymi, póty póki wszystkie garnki nie będą węglami i wierzchem pszysute. Odtąd jak wszystko jest w żarzącym ogniu, potrzeba to żarzenie wciąż przez godzinę kontynuować i dlatego jak się węgle wypalą, zaraz świeżych przykładać ażeby piecyk był zawsze pełen węgli i garnki niemi przysute. Po upłynionej godzinie węgle z garnków wyjąć i utłuc je w moździerzu żelaznym lub zemleć lepiej na jakim młynku np. cykorjowym i przesiać przez sitko i przesiany proszek zaraz świeżo do wódki użyć lub go pełno zsypać i mocno korkiem zatkać, aby powietrze nic nie dochodziło, które odbiera węglom ich dobrą własność.

Aby mieć wódkę czysta nie śmierdzącą, trzeba do każdej kwarty szumówki tęgiej i nie anyżowanej wsypać 5 łutów proszku węglowego, co wynosi do każdego oxeftu na 45 garncy, 28,5 funtów. Proszek węglowy sypie się przez szpunt do oxeftu i leje się tyle wódki aby dwunasta część beczki została próżna. Beczka się mocno zatyka i tacza na ziemi przez 10 minut, aby węgle zmieszać z ciekiem. Potem otworzyć beczkę i wlać powoli funt kwasu siarczanego, znowu zaszpuntować i taczać przynajmniej przez 10 minut. Odtąd beczka powinna leżeć zaszpuntowana przez 4 dni i przy tym taczać ją należy przez 30 minut co dzień. To zrobiwszy beczka niech spokojnie leży jeszcze przez 4 dni, aby proszek węglowy na spód opadł. Potem w dziurę beczki wkłada się korek drewniany i wódka spuszcza się przez lejek wysłany podwójnie moltanem i osadzony w podstawioną beczkę, gdzie wódka czysta ścieka a węgle zostają. Wódka tak czyszczona traci zupełnie swój zapach i smak smrodliwy i nabiera przyjemnego spirytusowego zapachu. Na każdy oxeft otrzymuje się wódki 18 kwartami mniej jak jej się wlało, ale próba alkoholometrem pokazuje, że jest obfitsza w spirytus, a reszta składa się więcej z cząstek wodnistych jak spirytusowych; aby te cząstki spirytusowe oddzielić, trzeba proszek węglowy pozostały nabić na alembik, dolać wody i destylować dotąd póki odchodzi wódka dająca się zapalić drzazgą rozpaloną. Pozostałe w alembiku węgle, wylać na rozciągnięte płótno aby z nich woda odciekła, dopiero je wysuszyć i wysuszone w garnku wypalić, to je można znowu do czyszczenia wódki użyć. Szumówka przez węgle oczyszczona i potem destylowana, nazywać się tu będzie czysta wódką.

Wódka czysta oddestylowana do połowy wydaje spirytus czysty, raz rektyfikowany (b) ? który powtórnie przedestylowany także do połowy, nazywa się spirytusem czystym dwa razy rektyfikowanym (c), który ma w sobie 70 procentu alkoholu i 30 wody. Pozostała wódkę z obydwóch pędzeń trzeba razem przedestylować na spirytus prosty. Wódka czysta i obydwa gatunki spirytusu a i b chowają się w beczkach mocno zatkanych i używają się do nalewek, perfumów i do robienia koniaku i alkoholu.