Destylacja

Korzenie należycie wymoczone potrzeba wlać do alembiku, który wstawić w łaźnie wodną, potem pokrywę i rurki ciałem Żytnem i na to papierem mocno oblepić, recypiens podstawić i przy miernym ogniu jak najpowolniej destylować póty póki idzie tylko spirytus dający się na drzazdze od płomienia zapalić. Wyjąwszy tylko gwoździki sklepowe i drzewo różane (signum Rhodii), które należy wprzód destylować na otwartym ogniu i nawet ku końcowi destylacji odciągnąć wodę białawą jak mleko, póty póki tylko idzie pachnąca, potem zmieszać ją z spirytusem i dopiero w łaźni wodnej powtórnie przedestylować czyli rektyfikować. Starać się zawsze potrzeba aby spirytus z alembiku jak najzimniej, najpowolniej i cienko jak nitka odchodził, przeto z refrigatora wodę letnio zagrzaną często odlewać a zimnej dolewać i ogień utrzymywać zawsze mierny to jest: ani nagły, ani tęgi. Wanilia, ambra i piżmo nigdy się nie destylują tylko się w spirytusie moczą.

Infuzja jest dla likworzysty niemal potrzebniejsza jak destylacja, ponieważ przez nią nalewki robione, zawsze są przyjemniejsze jak przez destylację i przy tym korzeni mało wychodzi, np. do kwarty spirytusu a wychodzi tylko 1,5 łuta anyżu na infuzją, a chcąc destylować, to trzeba wziąć 5 łutów. Jest jeszcze jeden gatunek infuzyj daleko prędszej i może skuteczniejszej, która na tym zawisła, że ingredyencje korzenne potłuczone sypia się w syrop wrzący i w nim moczą się aż do zupełnego ostygnienia, potem dolewa się spirytus podług potrzeby i przefiltruje się.